Skip to content

Posts tagged ‘#ele12’

Meten is Leren

Dag 2 van het E-learning event gaat van start met een keynote van Hans de Zwart: Meten is weten leren.

95 slides in 40 minuten en excuses vooraf.
Excuus 1: We beginnen met een verhaal over een toekomst die er nog niet is.
Excuus 2: dit gaat te abstract worden voor 90% van het publiek (iedereen blijft zitten, we zijn overtuigd van onszelf, we horen blijkbaar allemaal bij de 10%)

Hans introduceert zijn functie als innovatie manager. De beste manier om de toekomst te voorspellen is te experimenteren.

Er zijn twee varianten van innovatie:
1. Er is buiten de organisatie een oplossing, dat wordt mee de organisatie gebracht (medicijn > patient)
2. Er wordt binnen de organisatie gepraat en er wordt een oplossing bij gevonden (patient > medicijn)

Innovatie is niet eenvoudig. De waan van de dag zorgt er vaak voor dat nieuwe oplossingen niet landen. Hoe kunnen we ervoor zorgen dat er mensen strategischer worden zodat de innovatie wel zijn plek vindt?

Hans ziet learning scenarios als een mogelijkheid om dit voor elkaar te krijgen. De methode van Learning Scenarios zet (in een nutshell) 2 onzekerheden uit op twee assen. Hierbij worden mogelijke 4 toekomst scenarios met een herkenbare karakteristieke naam uitgewerkt. Over de workshop in Berlijn heb ik eerder geblogd, meer over Learning Scenarios vindt je op de website.

Hans gaat verder op het thema data, beter gezegd de Quantified Self. Vannevar Bush wordt aangehaald, Bush heeft Memex geintroduceerd.

Steve Mann was de eerste cyborg. Als student van MIT had hij een camera op zijn hoofd gemonteerd die live connected was via een zender. Hij zocht uit wat het met je doet als je alles wat je doet registreerd.

Gordon Bell kwam met de sensecam. Een camera om zijn nek maakt van ieder momemt uit zijn leven een foto. Hij zoekt uit wat dit doet met je geheugen.

Stephen Wolfram is ervan overtuigd dat iedereen binnenkort alles van zichzelf zal gaan meten. Hij heeft allerlei data verzameld (email en afspraken, toetsaanslagen etc.)

Nicholas Felton heeft een rapport uitgegeven van de data die is bijgehouden over zichzelf. Hij vroeg vrienden steeds vragenlijsten in te vullen wanneer ze hem hadden ontmoet.

Mooie voorbeelden van the Quantified Self, maar wat kunnen we daar nou mee? Hans noemt de ‘beweging’ Quantified self. Maar ook fitbit wordt aangehaald als voorbeeld van data die consumenten vastleggen. Fitbit houdt met sensoren bij wat je wanneer doet, als je niet oppast laat je weegschaal de wereld weten hoeveel je weegt. Ook facebook met de nieuwe Timeline is een voorbeeld van hoe data uit je persoonlijke verleden wordt vastgelegd en inzichtelijk gemaakt.

Maar ook zonder dat we het doorhebben wordt er data over ons verzameld. Amazon weet welke dingen Hans belangrijk vind aan de hand van de digitale highlights die hij maakt in boeken op de Kindle. Amazon gooit deze data natuurlijk nooit meer weg.

Het vastleggen van al deze data heeft volgens Hans twee effecten:
Eerste golf: jezelf fysiek verbeteren
Tweede golf: jezelf mentaal verbeteren

En we zijn er. We gaan het ‘eindelijk’ hebben over leren. Wat heb je daarvoor nodig?
1. Je moet iets doen. (iets wat je nog niet eerder hebt gedaan, een ‘stretch assignment’.)
2. Reflectie (wat is er eigenlijk gebeurd? Hoe goed ging dat? Moet ik daar iets aan aanpassen?)

Dat zijn volgens Hans de enige twee dingen die je nodig hebt

3. Certificereing, competenties bijhouden (eigenlijk een secundair proces dat voor veel bedrijven van belang is.)

Wat hebben we hiervoor nodig? Hierbij vraagt Hans onze hulp via twitter (#ele12)

  1. Het doen: Als we onszelf meten durven we meer te experimenteren en dus meer te innoveren. Een tutor kan hierbij helpen. Hij weet wat je voorkeuren zijn. Danny Hilles heeft hier veel onderzoek naar gedaan.
  2. Reflectie: Meten creeërt een feedbackloop. Fitbit geeft Hans directe feedback. Dat help hem om bewust te worden van zijn gedrag. Omdat hij weet dat hij vandaag nog geen trappen heeft gelopen pakt hij geen lift meer. Terug naar de Kindle van Amazon. Ze weten exact wat je leesgedrag is. Stel je voor dat Amazon deze data aan je teruggeeft. Bijvoorbeeld in een wordcloud. Dit kan bijvoorbeeld iedere maand, zo krijg je inzicht in je eigen interessegebieden.

Het einde van competentiemanagement. Er zijn twee problemen bij competentiemanagement:

  • businessproblematiek vertalen we naar een framework van competenties. Probleem is dat je organisatie sneller veranderen dan je framework.
  • Het andere probleem is dat je persoonlijkheid niet wordt vertaald in het competentieoverzicht. Een lijst met vinkjes zegt niets over wat Hans echt kan.

Het betekent het eind van portfolio’s. Waarom zou je dingen invoeren die je toch al vastlegd? Het gaat meer naar visualiseren van data, de data inzichtelijk maken.

Er zijn ook risico’s aan verbonden. Viktor Mayer-Schönberger beschrijft in zijn boek “delete” de functie van het vergeten. Als je niet meer vergeet kun je niet meer handelen. Eli Pariser benadrukt het risico van de filterbubble.

Laatste risico is de ‘big brother’ component. We raken als we niet opletten langzaam onze privacy kwijt. Ieder jaar reikt Bits Of Freedom hiervoor de Big Brother Awards uit.

Een laatste provocatie van Hans… shit, missed that slide, ik ga t hem zo nog vragen.

Cool thing die ik niet meer kwijt kon:
– Wikipedia is begonnen met wikidata.

IKEA Storytelling at #ele12

Everybody loves films. At IKEA they have used the concept of storytelling in various ways, but it always comes down on behavior change.

Maggie Shelton directly makes a point: Learning is not about telling, giving your conclusions to someone-else. People need motivation and engagement to learn.

Maggie asks the crowd “What is storytelling about?” The audience comes up with answers like sharing, personal, putting something in context.

The power of storytelling becomes immediately clear when Maggie starts the first short movie. An individual who tells a very personal story about what’s the thing about attitude and culture at Ikea. It makes everyone stuck to the screen. Very simple, very relevant.

The second movie has almost the same effect. It tells us a story about the essence of the IKEA’s flatpacks, the way IKEA manages to sell products which are not assembled. It is like magic. When I looked around, I heard people laughing, saw them nodding etc. They just ‘get it’.
Maggie explains that it works because it comes from the ‘source’. Storytelling is all about using trust and authenticity. If somebody else told the story, it would be ‘fake authenticity’ and it just won’t work.

One of the interesting things of the IKEA project is the way how they manage to create and collect all these movies. The IKEA toolbox offers a video platform which contains all the IKEA stories. Editing the movies is not necessary, it’s just the ease of sharing. It is like a corporate youtube channel. To launch the page they send DVD out to their employees.

Maggie also mentions that it is possible to use contradicting stories to make a point and to facilitate discussions. Halfway the talk she asks the crowd if there are any questions.

How do you get people to tell the stories?
They had a team who filmed the people who send in their story. 

Is it open for public?
No, it is not. It is pretty unlikely that it will be open to the public. It is not about IKEA, it’s about the people.

Why did you send a dvd instead of mailing a link to the platform?
A simple answer is that such mails are seen as spam. Also in the beginning the IKEA Stories did not have the platform they have now.

Who chooses the topics?
People come up with ideas. As things come up they just point and shoot.

Do you use the IKEA Stories for other purposes?
No, the Stories have become their own ‘brand’. They don’t use it to drive short time change. But of course you can incorporate them in training.

Ikea Home furnishing introduction:
how to connect all employees to what is home furnishing about? This is related to the mission statement of IKEA: “How can we make a better everyday life for the many”. What is the impact people have on the IKEA products. Designing a concept for all the 150.000 co-workers (the most diversed target group Maggie ever worked for), was not an easy job. They made a story about a guy who is very messy. The story is divided into 3 chapters, after each one some questions are asked. They translated the movie into 28 languages. There is a big contrast to the simple and raw produced IKEA stories. The production is of a very high standard.
Again the crowd is stuck to the screen. They laugh, nod, look like they understand the struggle of the messy guy. The movie gives Maggie a context to ask questions about the way the guy is living. Why he is only filmed in the kitchen and the living room?