95 slides in 40 minuten en excuses vooraf.
Excuus 1: We beginnen met een verhaal over een toekomst die er nog niet is.
Excuus 2: dit gaat te abstract worden voor 90% van het publiek (iedereen blijft zitten, we zijn overtuigd van onszelf, we horen blijkbaar allemaal bij de 10%)

Hans introduceert zijn functie als innovatie manager. De beste manier om de toekomst te voorspellen is te experimenteren.

Er zijn twee varianten van innovatie:
1. Er is buiten de organisatie een oplossing, dat wordt mee de organisatie gebracht (medicijn > patient)
2. Er wordt binnen de organisatie gepraat en er wordt een oplossing bij gevonden (patient > medicijn)

Innovatie is niet eenvoudig. De waan van de dag zorgt er vaak voor dat nieuwe oplossingen niet landen. Hoe kunnen we ervoor zorgen dat er mensen strategischer worden zodat de innovatie wel zijn plek vindt?

Hans ziet learning scenarios als een mogelijkheid om dit voor elkaar te krijgen. De methode van Learning Scenarios zet (in een nutshell) 2 onzekerheden uit op twee assen. Hierbij worden mogelijke 4 toekomst scenarios met een herkenbare karakteristieke naam uitgewerkt. Over de workshop in Berlijn heb ik eerder geblogd, meer over Learning Scenarios vindt je op de website.

Hans gaat verder op het thema data, beter gezegd de Quantified Self. Vannevar Bush wordt aangehaald, Bush heeft Memex geintroduceerd.

Steve Mann was de eerste cyborg. Als student van MIT had hij een camera op zijn hoofd gemonteerd die live connected was via een zender. Hij zocht uit wat het met je doet als je alles wat je doet registreerd.

Gordon Bell kwam met de sensecam. Een camera om zijn nek maakt van ieder momemt uit zijn leven een foto. Hij zoekt uit wat dit doet met je geheugen.

Stephen Wolfram is ervan overtuigd dat iedereen binnenkort alles van zichzelf zal gaan meten. Hij heeft allerlei data verzameld (email en afspraken, toetsaanslagen etc.)

Nicholas Felton heeft een rapport uitgegeven van de data die is bijgehouden over zichzelf. Hij vroeg vrienden steeds vragenlijsten in te vullen wanneer ze hem hadden ontmoet.

Mooie voorbeelden van the Quantified Self, maar wat kunnen we daar nou mee? Hans noemt de ‘beweging’ Quantified self. Maar ook fitbit wordt aangehaald als voorbeeld van data die consumenten vastleggen. Fitbit houdt met sensoren bij wat je wanneer doet, als je niet oppast laat je weegschaal de wereld weten hoeveel je weegt. Ook facebook met de nieuwe Timeline is een voorbeeld van hoe data uit je persoonlijke verleden wordt vastgelegd en inzichtelijk gemaakt.

Maar ook zonder dat we het doorhebben wordt er data over ons verzameld. Amazon weet welke dingen Hans belangrijk vind aan de hand van de digitale highlights die hij maakt in boeken op de Kindle. Amazon gooit deze data natuurlijk nooit meer weg.

Het vastleggen van al deze data heeft volgens Hans twee effecten:
Eerste golf: jezelf fysiek verbeteren
Tweede golf: jezelf mentaal verbeteren

En we zijn er. We gaan het ‘eindelijk’ hebben over leren. Wat heb je daarvoor nodig?
1. Je moet iets doen. (iets wat je nog niet eerder hebt gedaan, een ‘stretch assignment’.)
2. Reflectie (wat is er eigenlijk gebeurd? Hoe goed ging dat? Moet ik daar iets aan aanpassen?)

Dat zijn volgens Hans de enige twee dingen die je nodig hebt

3. Certificereing, competenties bijhouden (eigenlijk een secundair proces dat voor veel bedrijven van belang is.)

Wat hebben we hiervoor nodig? Hierbij vraagt Hans onze hulp via twitter (#ele12)

1. Het doen: Als we onszelf meten durven we meer te experimenteren en dus meer te innoveren. Een tutor kan hierbij helpen. Hij weet wat je voorkeuren zijn. Danny Hilles heeft hier veel onderzoek naar gedaan.
2. Reflectie: Meten creeërt een feedbackloop. Fitbit geeft Hans directe feedback. Dat help hem om bewust te worden van zijn gedrag. Omdat hij weet dat hij vandaag nog geen trappen heeft gelopen pakt hij geen lift meer. Terug naar de Kindle van Amazon. Ze weten exact wat je leesgedrag is. Stel je voor dat Amazon deze data aan je teruggeeft. Bijvoorbeeld in een wordcloud. Dit kan bijvoorbeeld iedere maand, zo krijg je inzicht in je eigen interessegebieden.

Het einde van competentiemanagement. Er zijn twee problemen bij competentiemanagement:

• businessproblematiek vertalen we naar een framework van competenties. Probleem is dat je organisatie sneller veranderen dan je framework.
• Het andere probleem is dat je persoonlijkheid niet wordt vertaald in het competentieoverzicht. Een lijst met vinkjes zegt niets over wat Hans echt kan.

Het betekent het eind van portfolio’s. Waarom zou je dingen invoeren die je toch al vastlegd? Het gaat meer naar visualiseren van data, de data inzichtelijk maken.

Er zijn ook risico’s aan verbonden. Viktor Mayer-Schönberger beschrijft in zijn boek “delete” de functie van het vergeten. Als je niet meer vergeet kun je niet meer handelen. Eli Pariser benadrukt het risico van de filterbubble.

Laatste risico is de ‘big brother’ component. We raken als we niet opletten langzaam onze privacy kwijt. Ieder jaar reikt Bits Of Freedom hiervoor de Big Brother Awards uit.

Een laatste provocatie van Hans… shit, missed that slide, ik ga t hem zo nog vragen.

Cool thing die ik niet meer kwijt kon:
- Wikipedia is begonnen met wikidata.

Maggie Shelton directly makes a point: Learning is not about telling, giving your conclusions to someone-else. People need motivation and engagement to learn.

Maggie asks the crowd “What is storytelling about?” The audience comes up with answers like sharing, personal, putting something in context.

The power of storytelling becomes immediately clear when Maggie starts the first short movie. An individual who tells a very personal story about what’s the thing about attitude and culture at Ikea. It makes everyone stuck to the screen. Very simple, very relevant.

The second movie has almost the same effect. It tells us a story about the essence of the IKEA’s flatpacks, the way IKEA manages to sell products which are not assembled. It is like magic. When I looked around, I heard people laughing, saw them nodding etc. They just ‘get it’.
Maggie explains that it works because it comes from the ‘source’. Storytelling is all about using trust and authenticity. If somebody else told the story, it would be ‘fake authenticity’ and it just won’t work.

One of the interesting things of the IKEA project is the way how they manage to create and collect all these movies. The IKEA toolbox offers a video platform which contains all the IKEA stories. Editing the movies is not necessary, it’s just the ease of sharing. It is like a corporate youtube channel. To launch the page they send DVD out to their employees.

Maggie also mentions that it is possible to use contradicting stories to make a point and to facilitate discussions. Halfway the talk she asks the crowd if there are any questions.

How do you get people to tell the stories?
They had a team who filmed the people who send in their story. 

Is it open for public?
No, it is not. It is pretty unlikely that it will be open to the public. It is not about IKEA, it’s about the people.

Why did you send a dvd instead of mailing a link to the platform?
A simple answer is that such mails are seen as spam. Also in the beginning the IKEA Stories did not have the platform they have now.

Who chooses the topics?
People come up with ideas. As things come up they just point and shoot.

Do you use the IKEA Stories for other purposes?
No, the Stories have become their own ‘brand’. They don’t use it to drive short time change. But of course you can incorporate them in training.

Ikea Home furnishing introduction:
how to connect all employees to what is home furnishing about? This is related to the mission statement of IKEA: “How can we make a better everyday life for the many”. What is the impact people have on the IKEA products. Designing a concept for all the 150.000 co-workers (the most diversed target group Maggie ever worked for), was not an easy job. They made a story about a guy who is very messy. The story is divided into 3 chapters, after each one some questions are asked. They translated the movie into 28 languages. There is a big contrast to the simple and raw produced IKEA stories. The production is of a very high standard.
Again the crowd is stuck to the screen. They laugh, nod, look like they understand the struggle of the messy guy. The movie gives Maggie a context to ask questions about the way the guy is living. Why he is only filmed in the kitchen and the living room?

For me, one of the most important and challenging topics is the challenge of ‘curation of content’. This concept of managing the ‘information’ overload had passed by many times. I’ll give a quick overview of qoutes in my timeline on this topic:

@lauraoverton  - Laura Overton -

Providing information on how to filter more effectively can increase problem as it is more info that people want #oeb11#lrnscen

@lauraoverton - Laura Overton -

@JulieWedgwood - information overload can cause backlash even in successful social media rollout #oeb11 - #lrnscenimplic for enabled orgs?

@catspyjamasnz - Joyce Seitzinger -

Nicolas Carr said: “It’s not information overload, it’s filter success. ” Two forms of info overload, 1. Needle in a haystack #oeb11

@happyhenry - Henry Stewart -

Great mix of the best content curation tools on the web from @JulieWedgwoodbit.ly/v0HCy7 #oeb11

These tweets are just a quick selection. If you search on the #oeb11 and #curation you will find many more. They prove to me we are moving towards a learning culture where content will be created by everybody and will be curated by the crowd. The question will not be anymore “how to create the best content” but “how to organise the curation-proces”.

Some interesting resources I’ve found:

www.curatr.co.uk – A tool/platform developed by HT2, you should see this!  (presented in a session by Ben Betts – @bbetts)
Tools for curating learning content (shared by Julie Wedgwood)

*To be continued – Now heading off for lunch* (tips are welcome to add to this list)

During the workshop my ‘team’ decided to focus on globalisation vs. individualism and on fat vs. thin resources. In the slidecast Ben is explaining our thoughts very bright.

Wat doet de Moodle app?
De ontwikkelaars hebben zwaar ingezet op de functies die op een mobile device (nu alleen nog iPhone) goed uit de verf komen. Het gaat dus vooral om het uploaden van zelfgemaakte content (video, audio en foto’s). Daarnaast is het mogelijk de profielen van medecursisten (per cursus) te bekijken en ze desgewenst een bericht te sturen of toe te voegen aan je Moodle contacten. Vooralsnog zijn cursussen niet in te zien, is er geen content te bekijken en kun je dus niet zo heel erg veel meer dan content uploaden en berichten sturen.

Content uploaden
Eerlijk is eerlijk, het werkt vloeiend. De bestanden komen keurig terecht in de Private files van de gebruiker en zijn vervolgens overal in Moodle te gebruiken. Maar dat is het hem nou juist, je moet dus alsnog de normale website openen om er iets mee te kunnen.

Medecursisten (Participants) bekijken
De andere feature van de app is gericht op communiceren met andere gebruikers van de Moodle-omgeving. De gebruikers zijn gerubriceerd per cursus en je kunt dus alleen die gebruikers een berichtje struren die in dezelfde cursus zijn ingeschreven.

En was dat het?
Niet helemaal, er zit ook nog een functie op om de site via de Safari-browser te openen, je moet dan opnieuw inloggen en eigenlijk fungeert de app dan als een doorgeefluik van Safari en voegt niets toe. Tenslotte is de Moodle help te benaderen, deze is helaas niet toegespitst op het gebruik van de app maar verwijst naar de algemene Moodledocs

Is het wachten dan beloond?
Nog niet, helaas, maar ik geloof niet dat deze app nou écht revolutionair is. Hij is eigenlijk nog niet af en er mist veel functionaliteit.  Toch vind ik het mooi om te zien dat Moodle met de app niet klakkeloos heeft geprobeerd bestaande content op een mobiel apparaat te laten zien. Er is goed nagedacht over de usability (iedereen kan ermee overweg) en wat ie doet doet ie goed.

Wensen voor de toekomst
Als ik een wensenlijstje mag geven dan staan deze features in de komende update:

• De mogelijkheid mijn content direct te plaatsen in forums, blogs of als opdracht in te leveren,
• Contact onderhouden met medecursisten via een activitystream per cursus of in het algemeen,
• De mogelijkheid voor het aanpassen van kleurstellingen (vooral voor corporate omgeving van belang),
• Berichten lezen (Direct messages),
• Notifications voor belangrijke activiteiten, berichten etc.

Volgens mij zijn er op deze vraag een aantal antwoorden mogelijk:

• Budget is vaak een leidend argument om over te stappen van klassikaal naar e-learning. De sociale component wordt daarbij gemakkelijk gepasseerd.

• Veelal gaan e-learningmodules over een geïsoleerd domeinen of proces. De interactie met de lerende beperkt zich tot de interactie met de applicatie.

• Persoonlijke interactie binnen online leren vraagt om energie vanuit verschillende partijen (niet in de laatste plaats de organisator van het leren. Tijd / Prioriteit is hierin vaak een bottleneck.

• Het ontbreken van de juiste tools & podium. Tools zijn natuurlijk overal online te vinden maar het creëeren van een podium is moeilijker. Toch denk ik dat een podium belangrijk is om online interactie op gang te krijgen.

Er zijn er vast nog meer, maar dit leek me voorlopig wel genoeg… eerst maar even kijken naar die presentatie van Sinek:

Simon Sinek: If You Don’t Understand People, You Don’t Understand Business from 99% on Vimeo.

Wat zijn eigenlijk de kenmerken van de competente mens? Bert is van mening dat deze competenties zijn veranderd, dat heeft impact op zowel de mens als op opleidingen en trainingen.

We gaan terug in de tijd. We stappen een denkbeeldige tijdmachine in:

Stap 1: de middeleeuwen met gildes en gildehuizen. De leerjongens leerden het vak van de meester.

Stap 2: de industriele revolutie: vast omlijnde procedures met een focus op presteren

Stap 3: jaren 50-60 het gouden tijdperk van bedrijven. Het bedrijf bepaalde voor een belangrijk deel de invulling van het leven van de werknemers. Vaststaande competenties

Stap 4: enkele jaren geleden tot nu, Thomas Friedman met zijn boek ‘the world is flat’ wordt aangehaald. Bert benadruk dat we dachten dat we het toen wel wisten. Chris Andersons boek The Long tail bewees het tegendeel. We dachten dat we het doorhadden. Free van dezelfde auteur liet zien dat ook het simpel verkopen van producten niet meer voldoende was. Vervolgens het boek van Daniel Pink – Drive, over hoe we onze werknemers gemotiveerd houden, maaf ook hier volstaan de oude principes niet meer.

Bert wijdt dit aan het internet. Het maakt de wereld kleiner dunner sneller en volatiler en dat maakt het alleen maar vager. De essentie van het internet is dat het dingen verbind. We komen uit een wereld met eilandjes. Zo was training een apart deel binnen bedrijven. Nu is training binnen bedrijven verbonden met HR, recruitment etc.

Het eiland LMS. Het eiland waar men speciaal naartoe komt voor “goede opleidingen”. We bouwen dus weer een eiland, Bert vraagt zich hardop af of we daar wel bij gebaat zijn. Er zal op deze manier veel verloren gaan doordat het leren binnen een LMS blijft.

Wat moeten we doen? Peer2peer leren; minder hierarchie, meer samenwerking door Peers.

Voorbeelden:

Java Blackbeld: certificatie werkt volledig peer2peer.
Google heeft peer2peer sterk ingebakken in hun dna. (lms van google laat mensen instant een eigen training organiseren zonder daarvoor een bureaucratische cyclus in te moeten)

Time value: van 9 naar 8 planeten, veel dingen zullen veranderen.
Overload: er is te veel kennis, probeer het niet allemaal meer zelf te onthouden > outscourcen
Never done: op het moment dat je competenties bezit zijn ze alweer veranderd. De reis ernaartoe moet aangenaam zijn. De bestemming daar ben je maar heel even.

Als alles sneller gaat wordt de tijd tussen dinger korter. De boel wordt volatiler. Daar moeten we als opleiders op inspelen.

Mine: alles wat ik doe is van mij, ook in een corporate LMS. Als ik weg ga bij een bedrijf wil ik mijn leertraject en ervaringen meenemem. Voor Leertechnologie ligt hier een uitdaging.

Conclusie: de boel is waziger geworden, de voorspelbaarheid van veel dingen is kleiner geworden. What’s the next big thing?

Bert vraagt zich af of een groot systeem wel zo nodig is. Hij stelt de vraag wie het erg vindt om veel verschillende applicaties te gebruiken.

De laatste stap van de tijdmachine is de toekomst. Waar gaan we naar toe.

It’s a small world after all & it’s a fast world after all. We zullen hier mee om moeten gaan.

Bert gaf in een hoog tempo een zeer interessante visie op leren en de positie van de lerende. En maakte ongegeneerd reclame voor zijn boek… Daar help ik hem graag mee, heb er net een exemplaar van bemachtigd: http://www.homocompetens.com/ zou u ook kunnen doen!