Skip to content

Learning2015

In deze post een samenvatting van mijn highlights van Learning2015 in Orlando. Sessies die minder interessant waren sla ik dus over. Deze post wordt steeds bijgewerkt…

Zondagmorgen. Kickoff sessie van Learning2015. De Nederlandse delegatie is de grootste delegatie die aanwezig is en we hebben deels een eigen programma. Daar hoort deze ochtend ook bij.

We beginnen met Bob Mosher die ons welkom heet, het congres introduceerd en ons kort meeneemt in de wereld van performance. Mosher gaat er met al zijn enthousiasme weer vol in: “in the middle of our task analysis our task has changed”… how do you architect for that?”

Bob ziet 3 gamechangers:

  • Performance mindset
  • Methodology
  • Technology

Of volgens Bob “The new world is performance mindset first, training mindset if you have to.”

Elliot Masie komt vervolgens ook binnen en heet ons welkom. Masie heeft het over het belang van User Experience design, simulation en machine learning. Met een aanstekelijk enthousiasme vertelt hij over zijn Tesla die na een update voorzien is van autopilot. Een mooi voorbeeld van hoe robotics & machine learning steeds meer impact heeft op ons leven. Op het gebied van leren verwacht hij dat de komende dagen de volgende onderwerpen veel terug zullen komen:

  • Search, Preference navigational knowledge instead of memorisable knowledge.
  • Multiple processes in learning interventions. Hier doelt hij op een blended aanpak van meerdere interventies om een doel te bereiken.
  • UX, User experience wordt volgens Masie steeds belangrijker. Het ontwikkelen van leren en technologie zou zich meer moeten focussen op intuïtie.
  • Simulation
  • Machine learning, en ja, zijn Tesla als voorbeeld.

IMG_0815Sal Khan – Het hele verhaal van Sal Khan is vast terug te vinden ergens op internet dus dat skip ik hier (het is trouwens absoluut de moeite waard want tot nu toe was dit met stip mijn highlight so far). De essentie is dat hij in 2004 zijn nichtje Nadia uit New Orleans wilde helpen met haar wiskunde. Door de afstand moest dit online, en dat was het begin van de Khan academy. In 2009 besloot hij zijn baan op te zeggen en zich volledig te storten op de Khan Academy. Khan wijst erop dat content niet altijd gelikt hoeft te zijn. Het succes van zijn filmpjes is volgens hem dat er een ‘human touch’ inzit. Wanneer er fouten in zijn filmpjes staan (die zich binnen 10 seconden weer herstellen) ziet hij dit als ‘strong learning experiences’.

Jennifer Goldbeck vestigde de aandacht op data en privacy. Voorbeelden van slecht ingestelde facebook-privacy settings kennen we allemaal, maar het is bizar om te zien hoe er steeds meer informatie uitlekt waarvan we het ons niet bewust zijn. Door de gigantische hoeveelheid data worden correlaties steeds sterker en wordt er een steeds completer beeld van je gemaakt zonder dat je het weet. Masie’s vraag waar ze geld in zou investeren beantwoordde ze als volgt:

  • research side there is interesting things in healthcare, recidivism, etc.
  • lobbying to get legislation on protection of personal data

Design experiments

Wat opvalt aan de eerste twee sessies is dat de need for change komt doordat bestaande oplossingen niet meer toereikend zijn. Hierbij geldt dat men eerst tegen een probleem aanloopt en pas daarna een oplossing bedenkt.

De derde sessie van vandaag is van Laura Parrot (Google) en geeft hierin gelukkig tegenwicht. Met een simpel concept (Whisper Courses) helpen ze managers met het voeren van 1:1 gesprekken. Google laat managers de vraag stellen: hoe kan ik het komende uur zo waardevol mogelijk voor je maken?” Dit wordt opgevolgd met een evaluatie via een Google form, 4 vragen. That’s it. Simple maar doeltreffend. “We are shot!” roept een Amerikaan… Goed om te zien dat er dus toch organisaties zijn waarbij het experimenten gewoon kan.


IMG_0854Steve Wozniak
 heeft op dag 3 een fijn gesprek met Elliot Masie. Hoewel het niet heel diepgaand is, wordt vooral duidelijk dat Wozniak een enorme passie heeft voor engineering: “The greatest products are built by people who wanted it for themselves”. Elliot begint over search en hoe we steeds minder kennis willen weten, maar steeds beter willen kunnen zoeken. Wozniak gaat hier op in:  `De ontwikkeling in technologie die we op dit moment doormaken is gemaakt op intuïtie. “When technology is good you feel you are less working in your brain.“ Search is daar een onderdeel van. De ontwikkeling van Siri en GoogleNow brengen search een stap verder. “I want to live in a human world.” Het verschil zit hem volgen Wozniak erin dat Siri ook antwoorden ‘als een mens’ terug geeft. “Siri has got to be as good as human.”

In de sessie van Paul Rumsey (TGI Fridays) stond performance impact centraal. Hoewel de cursus die hij liet zien (scenario based learning) niet indrukwekkend was, was het wel mooi om te zien hoe ze hier de link hebben gelegd tussen training en performance. In de wekelijkse rapportages van de restaurants zijn de trainingsgegevens over hoeveel procent van het restaurant de training heeft gevolgd toegevoegd. Zo is de impact van de training op performance zichtbaar en kan erop worden gestuurd. De rapportage is nog heel basic maar mooi om te zien hoe performance steeds belangrijker wordt.

“When was the last time that you could say your learner was ‘In the moment’ when clicking through his e-learning module?” Karl Kapp pleit voor het toepassen van games en gamification in learning. “Games encourage failing your way into succes, Why do you think you start with 3 lives in a game?”. Dit is volgens hem goed te gebruiken bij learning waarbij oplossingen juist vaak zijn ontworpen om na 20 minuten de module te hebben afgerond. Design for failure dus.

Kapp noemt twee types of gasification.

  1. Structural gasification – Games die zijn gebouwd als schil om de content. Structure of games around content, content doens’t change.
  2. Content gamification – Content als game.

Een andere manier om naar gamification te kijken is als continuüm waarbij gamification wordt gebruikt om je dingen te laten doen die zou moeten doen.

Over de rol van competitie noemt Kapp drie principes.

  1. Hoe groter de prijs, hoe minder focus op het leren en hoe groter de kans wordt dat mensen cheaten.
  2. Leaderboards hoef je echt niet uit te leggen, mensen snappen dit 🙂
  3. Leaderboards werken beter in groepen dan voor individueel gebruik.

Tot zover veel bekends, het gesprek wordt pas echt interessant wanneer Masie Kapp de vraag stelt “How do you sustain gamification?”. Met andere woorden, hoe maak je een oplossing voor een lange termijn?

Kapp geeft een mooi voorbeeld van zijn zoon die zijn tanden moest poetsen met tegenzin. Kapp gaf hem een sticker wanneer hij dit gedaan had en dacht dat hij hiermee de oplossing had gevonden. Na twee dagen was deze beloning echter niet meer genoeg en was het effect weg. Dit is volgens Kapp een voorbeeld van extrinsieke motivatie. Dit is niet sustainable voor de lange termijn. Intrinsieke motivatie is daarom belangrijk om niet te vergeten. Dit kan bijvoorbeeld door gebruik te maken van sociale context. Kapp besluit dat extrinsic en intrinsic in samenspel moeten worden ontwikkeld.

Tenslotte gaat Kapp in op de opbrengst van games en gamification. Het doel is engagement, we moeten dan ook kijken hoe games en gamification juist hierin een bijdrage kunnen leveren.

Dance4Life Challenge

Kathmandu – Nepal

Last week had been one I will never forget. Dance4Life and Conclusion asked me to join a challenge project in Kathmandu – Nepal.

In a team of 4 we have been working on a one week challenge-project for Dance4Life in Nepal. Our main focus was to organize an event to create awareness about HIV. And of course, to push back the spread of HIV in the end.

One of the most exciting days was a field trip to get acquainted with the Dance4Life program at schools.

Fieldtrip Dance4Life

In order to achieve this goal the Dance4Life project has a strong focus on active education. During the inspire-sessions students are confronted with a combination of ‘theory’ and ‘dance’, which makes it inspiring and attractive to participate. During the week we had the opportunity to visit an insprire-session on a local school in Nepal. It was amazing to be part of one of these sessions and also overwhelming to feel the positive energy of the kids. It reminded me how important it is, when you want people to learn something, to create a positive and open vibe before the actual learning takes place. This was really one of those days I will never forget…

Back to work / Challenge

As mentioned, we had also a lot of work to do, starting our challenge on monday morning. We presented our concept to the local team of Restless Development (a local partner of Dance4Life). The challenge outline asked us to organize an event for the generation of 16+ to create awareness of HIV. This target group doesn’t belong to the group students reached by the educational projects on schools and is vulnerable for getting infected with HIV.

The response to our concept-presentation of a Dance-Marathon was very positive, so we spent the rest of the week to help them to redefine our concept in order to make it fit with their expectations of an ‘event’. However there was an undeniable cultural difference, and on the other hand the project wasn’t that different to regular ‘consultancy’ projects. During the week it became clear that some of our initial ideas were not feasible or had been interpreted differently by the local team. At the end of tuesday’s session we even had to point to our initial challenge which they provided us, since the project-team was not aligned on the scope.

On Friday we had the final presentation. Luckily the team of Restless Development was very excited and flexible.

So, the future for the Dance Marathon looks bright. In the next couple of months we will stay in contact to get updated on the concept and progress.

Again a big thanks to my employer Conclusion and Dance4Life for giving me this wonderful opportunity. It was really an experience that opened my eyes.

#20-06-2012 update: One of the major radio stations has given positive feedback on the project. It looks like the project just lifted off…

Meten is Leren

Dag 2 van het E-learning event gaat van start met een keynote van Hans de Zwart: Meten is weten leren.

95 slides in 40 minuten en excuses vooraf.
Excuus 1: We beginnen met een verhaal over een toekomst die er nog niet is.
Excuus 2: dit gaat te abstract worden voor 90% van het publiek (iedereen blijft zitten, we zijn overtuigd van onszelf, we horen blijkbaar allemaal bij de 10%)

Hans introduceert zijn functie als innovatie manager. De beste manier om de toekomst te voorspellen is te experimenteren.

Er zijn twee varianten van innovatie:
1. Er is buiten de organisatie een oplossing, dat wordt mee de organisatie gebracht (medicijn > patient)
2. Er wordt binnen de organisatie gepraat en er wordt een oplossing bij gevonden (patient > medicijn)

Innovatie is niet eenvoudig. De waan van de dag zorgt er vaak voor dat nieuwe oplossingen niet landen. Hoe kunnen we ervoor zorgen dat er mensen strategischer worden zodat de innovatie wel zijn plek vindt?

Hans ziet learning scenarios als een mogelijkheid om dit voor elkaar te krijgen. De methode van Learning Scenarios zet (in een nutshell) 2 onzekerheden uit op twee assen. Hierbij worden mogelijke 4 toekomst scenarios met een herkenbare karakteristieke naam uitgewerkt. Over de workshop in Berlijn heb ik eerder geblogd, meer over Learning Scenarios vindt je op de website.

Hans gaat verder op het thema data, beter gezegd de Quantified Self. Vannevar Bush wordt aangehaald, Bush heeft Memex geintroduceerd.

Steve Mann was de eerste cyborg. Als student van MIT had hij een camera op zijn hoofd gemonteerd die live connected was via een zender. Hij zocht uit wat het met je doet als je alles wat je doet registreerd.

Gordon Bell kwam met de sensecam. Een camera om zijn nek maakt van ieder momemt uit zijn leven een foto. Hij zoekt uit wat dit doet met je geheugen.

Stephen Wolfram is ervan overtuigd dat iedereen binnenkort alles van zichzelf zal gaan meten. Hij heeft allerlei data verzameld (email en afspraken, toetsaanslagen etc.)

Nicholas Felton heeft een rapport uitgegeven van de data die is bijgehouden over zichzelf. Hij vroeg vrienden steeds vragenlijsten in te vullen wanneer ze hem hadden ontmoet.

Mooie voorbeelden van the Quantified Self, maar wat kunnen we daar nou mee? Hans noemt de ‘beweging’ Quantified self. Maar ook fitbit wordt aangehaald als voorbeeld van data die consumenten vastleggen. Fitbit houdt met sensoren bij wat je wanneer doet, als je niet oppast laat je weegschaal de wereld weten hoeveel je weegt. Ook facebook met de nieuwe Timeline is een voorbeeld van hoe data uit je persoonlijke verleden wordt vastgelegd en inzichtelijk gemaakt.

Maar ook zonder dat we het doorhebben wordt er data over ons verzameld. Amazon weet welke dingen Hans belangrijk vind aan de hand van de digitale highlights die hij maakt in boeken op de Kindle. Amazon gooit deze data natuurlijk nooit meer weg.

Het vastleggen van al deze data heeft volgens Hans twee effecten:
Eerste golf: jezelf fysiek verbeteren
Tweede golf: jezelf mentaal verbeteren

En we zijn er. We gaan het ‘eindelijk’ hebben over leren. Wat heb je daarvoor nodig?
1. Je moet iets doen. (iets wat je nog niet eerder hebt gedaan, een ‘stretch assignment’.)
2. Reflectie (wat is er eigenlijk gebeurd? Hoe goed ging dat? Moet ik daar iets aan aanpassen?)

Dat zijn volgens Hans de enige twee dingen die je nodig hebt

3. Certificereing, competenties bijhouden (eigenlijk een secundair proces dat voor veel bedrijven van belang is.)

Wat hebben we hiervoor nodig? Hierbij vraagt Hans onze hulp via twitter (#ele12)

  1. Het doen: Als we onszelf meten durven we meer te experimenteren en dus meer te innoveren. Een tutor kan hierbij helpen. Hij weet wat je voorkeuren zijn. Danny Hilles heeft hier veel onderzoek naar gedaan.
  2. Reflectie: Meten creeërt een feedbackloop. Fitbit geeft Hans directe feedback. Dat help hem om bewust te worden van zijn gedrag. Omdat hij weet dat hij vandaag nog geen trappen heeft gelopen pakt hij geen lift meer. Terug naar de Kindle van Amazon. Ze weten exact wat je leesgedrag is. Stel je voor dat Amazon deze data aan je teruggeeft. Bijvoorbeeld in een wordcloud. Dit kan bijvoorbeeld iedere maand, zo krijg je inzicht in je eigen interessegebieden.

Het einde van competentiemanagement. Er zijn twee problemen bij competentiemanagement:

  • businessproblematiek vertalen we naar een framework van competenties. Probleem is dat je organisatie sneller veranderen dan je framework.
  • Het andere probleem is dat je persoonlijkheid niet wordt vertaald in het competentieoverzicht. Een lijst met vinkjes zegt niets over wat Hans echt kan.

Het betekent het eind van portfolio’s. Waarom zou je dingen invoeren die je toch al vastlegd? Het gaat meer naar visualiseren van data, de data inzichtelijk maken.

Er zijn ook risico’s aan verbonden. Viktor Mayer-Schönberger beschrijft in zijn boek “delete” de functie van het vergeten. Als je niet meer vergeet kun je niet meer handelen. Eli Pariser benadrukt het risico van de filterbubble.

Laatste risico is de ‘big brother’ component. We raken als we niet opletten langzaam onze privacy kwijt. Ieder jaar reikt Bits Of Freedom hiervoor de Big Brother Awards uit.

Een laatste provocatie van Hans… shit, missed that slide, ik ga t hem zo nog vragen.

Cool thing die ik niet meer kwijt kon:
– Wikipedia is begonnen met wikidata.

IKEA Storytelling at #ele12

Everybody loves films. At IKEA they have used the concept of storytelling in various ways, but it always comes down on behavior change.

Maggie Shelton directly makes a point: Learning is not about telling, giving your conclusions to someone-else. People need motivation and engagement to learn.

Maggie asks the crowd “What is storytelling about?” The audience comes up with answers like sharing, personal, putting something in context.

The power of storytelling becomes immediately clear when Maggie starts the first short movie. An individual who tells a very personal story about what’s the thing about attitude and culture at Ikea. It makes everyone stuck to the screen. Very simple, very relevant.

The second movie has almost the same effect. It tells us a story about the essence of the IKEA’s flatpacks, the way IKEA manages to sell products which are not assembled. It is like magic. When I looked around, I heard people laughing, saw them nodding etc. They just ‘get it’.
Maggie explains that it works because it comes from the ‘source’. Storytelling is all about using trust and authenticity. If somebody else told the story, it would be ‘fake authenticity’ and it just won’t work.

One of the interesting things of the IKEA project is the way how they manage to create and collect all these movies. The IKEA toolbox offers a video platform which contains all the IKEA stories. Editing the movies is not necessary, it’s just the ease of sharing. It is like a corporate youtube channel. To launch the page they send DVD out to their employees.

Maggie also mentions that it is possible to use contradicting stories to make a point and to facilitate discussions. Halfway the talk she asks the crowd if there are any questions.

How do you get people to tell the stories?
They had a team who filmed the people who send in their story. 

Is it open for public?
No, it is not. It is pretty unlikely that it will be open to the public. It is not about IKEA, it’s about the people.

Why did you send a dvd instead of mailing a link to the platform?
A simple answer is that such mails are seen as spam. Also in the beginning the IKEA Stories did not have the platform they have now.

Who chooses the topics?
People come up with ideas. As things come up they just point and shoot.

Do you use the IKEA Stories for other purposes?
No, the Stories have become their own ‘brand’. They don’t use it to drive short time change. But of course you can incorporate them in training.

Ikea Home furnishing introduction:
how to connect all employees to what is home furnishing about? This is related to the mission statement of IKEA: “How can we make a better everyday life for the many”. What is the impact people have on the IKEA products. Designing a concept for all the 150.000 co-workers (the most diversed target group Maggie ever worked for), was not an easy job. They made a story about a guy who is very messy. The story is divided into 3 chapters, after each one some questions are asked. They translated the movie into 28 languages. There is a big contrast to the simple and raw produced IKEA stories. The production is of a very high standard.
Again the crowd is stuck to the screen. They laugh, nod, look like they understand the struggle of the messy guy. The movie gives Maggie a context to ask questions about the way the guy is living. Why he is only filmed in the kitchen and the living room?

 

THNK

Located in Amsterdam THNK is one of those institutions that really inspires me. THNK is ‘The Amsterdam School of Creative Leadership’ and start with their first curriculum in less than two weeks. This post is just to let you know about THNK and have a look at their website. And for testing one of their products. I’m sorry, thats all I can tell you about it right now, but I’ll promise, you will hear from them. In the meanwhile you can visit their website at www.thnk.org or read their story.

 

Curation of Content at Online Educa 2011

In the inspiring workshop about Learning Scenarios, participants managed to come up with strong thoughts about the possible scenarios for Learning in the next couple of years. The different scenarios are converged into one overall scenario. The one I prefer is the “in-crowd”

For me, one of the most important and challenging topics is the challenge of ‘curation of content’. This concept of managing the ‘information’ overload had passed by many times. I’ll give a quick overview of qoutes in my timeline on this topic:

@lauraoverton  – Laura Overton –
Providing information on how to filter more effectively can increase problem as it is more info that people want #oeb11#lrnscen
@lauraoverton – Laura Overton –
@JulieWedgwood – information overload can cause backlash even in successful social media rollout #oeb11 – #lrnscenimplic for enabled orgs?
@catspyjamasnz – Joyce Seitzinger –
Nicolas Carr said: “It’s not information overload, it’s filter success. ” Two forms of info overload, 1. Needle in a haystack #oeb11
@happyhenry – Henry Stewart –
Great mix of the best content curation tools on the web from @JulieWedgwoodbit.ly/v0HCy7 #oeb11

These tweets are just a quick selection. If you search on the #oeb11 and #curation you will find many more. They prove to me we are moving towards a learning culture where content will be created by everybody and will be curated by the crowd. The question will not be anymore “how to create the best content” but “how to organise the curation-proces”.

Some interesting resources I’ve found:

www.curatr.co.uk – A tool/platform developed by HT2, you should see this!  (presented in a session by Ben Betts – @bbetts)
Tools for curating learning content (shared by Julie Wedgwood)

*To be continued – Now heading off for lunch* (tips are welcome to add to this list)

Learning Scenarios

Obviously there are a lot of things going on around us. From emerging countries to financial crisis. From globalization to individualism. From protected data to an immense overload of data. To prepare for the future and be able to choose the right directions, Hans de Zwart and Willem Manders (both Shell) were hosting the preconference session about Learning Scenarios. In a 3 hours workshop they inspired their participants to focus on the driving forces behind the changes they see. What can we say about learning in organisations in 2015-2020… or, can we say anything about learning in organisations in 2015-2020?

During the workshop my ‘team’ decided to focus on globalisation vs. individualism and on fat vs. thin resources. In the slidecast Ben is explaining our thoughts very bright.

During the rest of the conference we will be busy finishing our homework on learning scenarios. For me it was a great start of the conference.

Online Educa 2011

Tijdens de Online Educa zal ik proberen mijn blog weer actief bij te houden. Sommige posts zullen in het Engels zijn (vergeef me mijn not-native English mistakes) om ze ook voor deelnemers van sessies beschikbaar te maken. Vandaag de eerste sessie bijgewoond (pre-conference) waarin Learning Scenarios centraal stonden. Hierover in een aparte blogpost meer.

 

Review: Moodle App

En daar is hij dan: de native Moodle iPhone App. We hebben er even op moeten wachten maar sinds vorige week is hij te downloaden in de appstore. Maar wat doet de app eigenlijk? En is het wachten beloond?

Wat doet de Moodle app?
De ontwikkelaars hebben zwaar ingezet op de functies die op een mobile device (nu alleen nog iPhone) goed uit de verf komen. Het gaat dus vooral om het uploaden van zelfgemaakte content (video, audio en foto’s). Daarnaast is het mogelijk de profielen van medecursisten (per cursus) te bekijken en ze desgewenst een bericht te sturen of toe te voegen aan je Moodle contacten. Vooralsnog zijn cursussen niet in te zien, is er geen content te bekijken en kun je dus niet zo heel erg veel meer dan content uploaden en berichten sturen.

Content uploaden
Eerlijk is eerlijk, het werkt vloeiend. De bestanden komen keurig terecht in de Private files van de gebruiker en zijn vervolgens overal in Moodle te gebruiken. Maar dat is het hem nou juist, je moet dus alsnog de normale website openen om er iets mee te kunnen.

Medecursisten (Participants) bekijken
De andere feature van de app is gericht op communiceren met andere gebruikers van de Moodle-omgeving. De gebruikers zijn gerubriceerd per cursus en je kunt dus alleen die gebruikers een berichtje struren die in dezelfde cursus zijn ingeschreven.

En was dat het?
Niet helemaal, er zit ook nog een functie op om de site via de Safari-browser te openen, je moet dan opnieuw inloggen en eigenlijk fungeert de app dan als een doorgeefluik van Safari en voegt niets toe. Tenslotte is de Moodle help te benaderen, deze is helaas niet toegespitst op het gebruik van de app maar verwijst naar de algemene Moodledocs

Is het wachten dan beloond?
Nog niet, helaas, maar ik geloof niet dat deze app nou écht revolutionair is. Hij is eigenlijk nog niet af en er mist veel functionaliteit.  Toch vind ik het mooi om te zien dat Moodle met de app niet klakkeloos heeft geprobeerd bestaande content op een mobiel apparaat te laten zien. Er is goed nagedacht over de usability (iedereen kan ermee overweg) en wat ie doet doet ie goed.

Wensen voor de toekomst
Als ik een wensenlijstje mag geven dan staan deze features in de komende update:

  • De mogelijkheid mijn content direct te plaatsen in forums, blogs of als opdracht in te leveren,
  • Contact onderhouden met medecursisten via een activitystream per cursus of in het algemeen,
  • De mogelijkheid voor het aanpassen van kleurstellingen (vooral voor corporate omgeving van belang),
  • Berichten lezen (Direct messages),
  • Notifications voor belangrijke activiteiten, berichten etc.
Ik ben benieuwd wanneer de volgende update er is. Voor iedereen die niet kan wachten, zorg ervoor dat je minimaal Moodle 2.1 hebt en dat je admin de Mobiele webservices aanzet via het sitebeheer.

Human interaction & e-learning?

Een tijdje terug zag ik de presentatie van Simon Sinek op het 99% congres. Sinek trekt hierin een parallel over Human interaction en ‘business’. Klinkt vager dan het is. Belangrijk punt dat hij maakt is dat authenticiteit een belangrijke factor is in het succes van een organisatie. Niets nieuws maar hij maakt het eenvoudig door de voorbeelden die hij geeft.
E-learning heeft natuurlijk veel voordelen (anytime anyplace principes) maar mist in veel gevallen de persoonlijke interactie tussen mensen. Ooit werden er pogingen gedaan dit soort interactie op te vangen door omgevingen als ‘Second Life’, hoe dat is afgelopen weten we inmiddels. Feit blijft dat human interaction ook in het leerproces een belangrijke plaats zal blijven innemen. Hoe kan het dat we daar niet genoeg op inspelen?

Volgens mij zijn er op deze vraag een aantal antwoorden mogelijk:

  • Budget is vaak een leidend argument om over te stappen van klassikaal naar e-learning. De sociale component wordt daarbij gemakkelijk gepasseerd.
  • Veelal gaan e-learningmodules over een geïsoleerd domeinen of proces. De interactie met de lerende beperkt zich tot de interactie met de applicatie.
  • Persoonlijke interactie binnen online leren vraagt om energie vanuit verschillende partijen (niet in de laatste plaats de organisator van het leren. Tijd / Prioriteit is hierin vaak een bottleneck.
  • Het ontbreken van de juiste tools & podium. Tools zijn natuurlijk overal online te vinden maar het creëeren van een podium is moeilijker. Toch denk ik dat een podium belangrijk is om online interactie op gang te krijgen.

Er zijn er vast nog meer, maar dit leek me voorlopig wel genoeg… eerst maar even kijken naar die presentatie van Sinek:

Simon Sinek: If You Don’t Understand People, You Don’t Understand Business from 99% on Vimeo.